گیتار بیس (باس) چیست؟

what-is-a-bass

گیتار باس

bass-11

گیتار باس (Bass Guitar) که به آن باس یا بیس نیز می گویند یک ساز زخمه ای می باشد. گیتار باس از نظر شکل ظاهری و اجزای تشکیل دهنده شباهت زیادی به گیتار الکتریک دارد با این تفاوت که نتهای بم تری (Bass Line) را می نوازند و دسته آن از دسته گیتار الکتریک بلند تر است. از گیتار باس تقریبا در همه سبک های موسیقی از جمله پاپ، راک، کانتری، جز، بلوز، متال، فیوژن و .... استفاده می شود.

تاریخچه:

اولین گیتار باس توسط شخصی به نام Paul Tutmarc در سال 1930 در سیاتل آمریکا ساخته شد. در آن زمان این ساز طرفدار چندانی پیدا نکرد ولی سالها بعد یعنی در دهه 50 میلادی موزیسن های زیادی به دنبال ساز جایگزین برای کنترباس بودند. در آن زمان گروه های موسیقی از کنترباس (Double Bass) برای نواختن بیس لاین ها استفاده می کردند ولی استفاده از کنترباس در گروه مشکلات زیادی به همراه داشت. وزن و حجم کنترباس بسیار زیاد بود و حمل آن را سخت می کرد. بر خلاف ظاهر بزرگ و وزن زیاد، صدای کنتر باس ضعیف بود و در اجرای زنده به سختی شنیده میشد، همچنین وصل کردن آن به آمپلیفایر تقریبا غیر ممکن بود. از طرف دیگر اجرای دقیق نت ها بر روی آن در بسیاری از مواقع امکان پذیر نبود و نت ها فالش می شدند. تمام این عوامل باعث شد تا موزیسین ها به دنبال یک جایگزین مناسب برای این ساز بگردند.

در همان سالها Leo Fender در امریکا یک ساز بیس را بر اساس ایده های Paul Tutmarc ساخت. این ساز شکل و شمایلی شبیه به گیتار الکتریک داشت و فندر نام آنرا Fender Precision Bass یعنی" بیس دقیق فندر " گذاشت. دلیل استفاده از کلمه "دقیق (Precision)" رفع مشکل فالشی در باس بود. فندر بر روی دسته این ساز از فرت های فلزی استفاده کرده بود که جای دقیق نتها را مانند گیتار مشخص میکرد. گیتار باس فندر به سرعت جایگزین کنترباس در گروه ها شد. امروز با گذشت بیش از نیم قرن از ابداع گیتار باس فندر، هنوز این ساز در گروه های مختلف موسیقی مورد استفاده قرار میگیرد.

ساختار گیتار باس:

گیتار های باس عموما از چوب ساخته می شوند. اجزای اصلی گیتار باس مطابق شکل زیر می باشند.

bass-parts

فرت بندی گیتار باس:

گیتار های باس از نظر فرت گذاری به دو نوع فرت دار و بدون فرت (Fretless) تقسیم می شوند. فرت گذاری بر روی گیتار باس بر اساس پرده بندی موسیقی کلاسیک غربی انجام می شود. هر فرت نیم پرده تا فرت بعدی فاصله دارد.

گیتار باس فرتلس (Fretless Bass Guitar):

bass-fretless

در باس های فرتلس هیچ فرتی بر روی ساز وجود ندارد و نوازندگی آن تقریبا شبیه کنترباس است. برای به صدا در آوردن نت ها بر روی گیتار باس فرت لس نوازنده می بایست انگشت خود را دقیقا در جای مناسب بگذارد در غیر این صورت نت فالش خواهد شد. این امر نوازندگی گیتار باس فرتلس را به نسبت گیتار باس معمولی تا حدی سخت می کند. در گیتار باس فرتلس به دلیل عدم وجود فرت محدودیت پرده بندی وجود ندارد و نوازنده به فواصل کوچکتر از نیم پرده (مانند ربع پرده و ....) نیز دسترسی دارد، همچنین اجرای تکنیک هایی نظیر گلیساندو (Slide) طنینی متفاوت ایجاد می کند. صدای ساز فرت لس به دلیل عدم وجود فرت های فلزی با صدای گیتار بیس های معمولی متفاوت است.

فند فرت (Fanned Fret):

bass-fanned

برخی از گیتار های الکتریک و بیس به صورت مولتی اسکیل ساخته میشوند. در این مدل ها طول سیم بم از طول سیم زیر بیشتر است. همچنین فرت ها به جای اینکه موازی یکدیگر باشند نسبت به هم زاویه دارند. برخی از نوازندگان بر این باور هستند که این نوع سازها ارگونومی (تناسب با فیزیک بدن انسان) بهتری نسبت به مدل های رایج دارند، چرا که در حین نوازندگی فشار کمتری در شانه و مچ دست ایجاد می کنند. همچنین به عقیده عده ای این نوع فرت بندی باعث می شود رنگ صدا قوی تر شود و بلند تر بودن سیم بم باعث میشود نت های هارمونیک نسبت دقیق تری با نت پایه داشته باشند.

ابداعات مختلفی در طراحی گیتار باس در گوشه و کنار دنیا در حال انجام است. برای مثال شخصی به نام Jerome Little از ماساچوست مدلی ساخته که دسته آن دارای یک چرخش 35 درجه می باشد. این چرخش از -15 درجه از بریج ساز شروع می شود و به 20+ درجه در سر دسته می رسد.Jerome Little مدعی است که این نوع دسته بیشترین سازگاری را با فیزیک بدن نوازنده در قسمت شانه، ساعد و مچ دارد. این سازگاری باعث میشود از بیماری های مزمن مفاصل (مانند گرفتگی کانال کارپال) پیشگیری شود و همچنین نوازندگانی که گرفتار این ناراحتی ها هستند به آسودگی از این مدل استفاده نمایند.

bass-turned-neck

تعداد سیم در گیتار باس:

bass-2

گیتار های باس معمولا 4 سیم ساخته می شوند که به صورت (E,A,D,G) کوک می شوند. این نوع کوک مشابه کوک 4 سیم بالای گیتار(از بم به زیر) در حالت استاندارد است. انواع دیگری از گیتار باس به صورت 5 سیم و 6 سیم نیز وجود دارند. در نوع 5 سیم معمولا کوک به صورت (B,E,A,D,G) می باشد. در نوع 6 سیم یک سیم نازک تر به پایین ساز اضافه می شود و کوک ها معمولا به صورت (B,E,A,D,G,C) بوده و یا برای شبیه شدن به فواصل گیتار به صورت (B,E,A,D,F#,B) کوک میشود. این نوع کوک یک اکتاو و 2 و نیم پرده بم تر از کوک استاندارد گیتار کلاسیک است. نوازندگان بر حسب سبک نوازندگی، سبک موسیقی ، تکنیک و نیازهای خود ممکن است از تیون (کوک) های دیگری نیز استفاده کنند.انواع دیگری از گیتار باس با تعداد 1 – 2 – 3 – 7 - 8 – 12 سیم نیز به ندرت ساخته می شوند که کاربرد های خاص حود را دارند.

پیکاپ ها:

در گیتار باس نیز مانند گیتار الکتریک پیکاپ ها وظیفه انتقال صدای ساز به آمپلیفایر را بر عهده دارند. پیکاپ ها دارای سیم پیچ هایی درون خود هستند. لرزش سیم های فلزی بر روی پیکاپ ها، میدان مغناطیسی ایجاد میکند. این امر در نهایت به خروج جریان ضعیف الکتریکی از پیکاپ منجر می شود. آمپلیفایر ها این جریان را تقویت کرده و صدا از بلندگو خارج میشود. برخی از پیکاپ های رایج گیتار باس عبارتند از :

Precision یا P-Style:

splitcoil-pickups

این نوع پیکاپ ها از دو عدد پیکاپ سینگل کویل ساخته شده است و نیمی از آن زیر 2 سیم و نیم دیگر زیر 2 سیم دیگر قرار میگیرد. کانفیگ کردن این پیکاپ ها به صورت Dual موجب کاهش نویز و ایجاد صدای گرمتری می شود.

J-bass یا Jazz Bass:

jazz-bass-pickup

این نوع پیکاپ اولین بار بر روی فندر جز باس قرار گرفت. این پیکاپ ها به صورت سینگل کویل ساخته می شوند و دارای 8 پل( Pole) می باشند. معمولا یکی از این پیکاپ ها نزدیک Neck و دیگری نزدیک Bridge قرار میگیرد. این نوع پیکاپها را به صورت Dual نیز می توان کانفیگ کرد که به یک سیستم Humbacker تبدیل شوند.

Dual Coil:

dual-coil

پیکاپ های Dual Coil هامباکر هستند. این پیکاپ ها قدرت بیشتری نسبت به سینگل کویل ها دارند و نویز کمتری انتقال می دهند. این پیکاپ ها در دو نوع سرامیکی و فلزی-سرامیکی تولید میشوند. نوع سرامیکی صدای خشن (Harsh) تری نسبت به مدل فلزی- سرامیکی دارد و بسیار مناسب راک های سنگین و زیر شاخه های متال هست.

پیکاپ های Soap Bar:

soap-bar

قاب این پیکاپ ها عرض بیشتری نسبت به پیکاپ های Jazz Bass دارد. تفاوت دیگر این پیکاپها این است که آنها مهر و موم شده در قاب خود هستند و این باعث مقاومت بیشتر در برابر آسیب دیدگی و فرسودگی می شود. این پیکاپ ها دارای پین هایی هستند که از کف آنها خارج شده است و این به دلیل سیستم متفاوت سیم پیچی آنها می باشد.

پیکاپ های غیر مغناطیسی (Non-magnetic pickups):

استفاده از پیکاپ های غیر مغناطیسی سبب میشود نوازنده بتواند از سیم هایی به غیر از سیم های فولادی استفاده کند. سیم های غیر فولادی سیم های از جنس نایلون، پلی اورتان، برنج ، سیلیکون و ..... هستند. استفاده از این سیم ها حس نوازندگی متفاوت و صدا های دیگری می تواند ایجاد کند. از این نوع پیکاپ ها میتوان به پیکاپ Piezzo و پیکاپ های Optical اشاره کرد. پیکاپ Piezzo ارتعاش بدنه را به سیگنال الکتریکی تبدیل می کند. پیکاپ های اپتیک از LED های مادون قرمز ساخته شده اند که ارتعاش سیم را دریافت کرده و به سیگنال الکتریکی بدون HUM تبدیل می کنند.

نوازندگی گیتار باس:

گیتار باس در واقع حلقه اتصال بین درامز و گیتار است. یک نوازنده گیتار باس علاوه بر کمک به حس ریتمیک آهنگ باید آن را هارمونیزه کند. نوازنده حرفه ای گیتار باس باید شناخت دقیق و جامعی از هارمونی، آکورد شناسی و انواع گام داشته باشد. همچنین درک ریتم و اجرا در انواع کسر میزان ها و تمپو های مختلف از دیگر خصوصیات بیسیست حرفه ای است.

این مقاله را با دوستان خود به اشتراک بگذارید:



Bass guitar

The bass guitar (or simply bass) is a plucked string instrument similar in appearance and construction to an electric or an acoustic guitar, except with a longer neck and scale length, and typically four to six strings or courses.The four-string bass is usually tuned the same as the double bass, which corresponds to pitches one octave lower than the four lowest-pitched strings of a guitar (E, A, D, and G). It is played primarily with the fingers or thumb, or striking with a pick. The electric bass guitar has pickups and must be connected to an amplifier and speaker to be loud enough to compete with other instruments.

Since the 1960s, the bass guitar has largely replaced the double bass in popular music as the bass instrument in the rhythm section.[1] While types of basslines vary widely from one style of music to another, the bassist usually plays a similar role: anchoring the harmonic framework and establishing the beat. Many styles of music include the bass guitar, and it is occasionally a soloing instrument.

history

In the 1930s, musician and inventor Paul Tutmarc of Seattle, Washington, developed the first electric bass guitar in its modern form, a fretted instrument designed to be played horizontally. The 1935 sales catalog for Tutmarc's electronic musical instrument company, Audiovox, featured his "Model 736 Bass Fiddle", a four-stringed, solid-bodied, fretted electric bass guitar with a 30 1⁄2-inch (775-millimetre) scale length, and a single pick up .[6] The adoption of a guitar's body shape made the instrument easier to hold and transport than any of the existing stringed bass instruments. The addition of frets enabled bassists to play in tune more easily than on fretless acoustic or electric upright basses. Around 100 of these instruments were made during this period.[7] Audiovox also sold their “Model 236” bass amplifier.[8]Around 1947, Tutmarc's son, Bud, began marketing a similar bass under the Serenader brand name, prominently advertised in the nationally distributed L. D. Heater Music Company wholesale jobber catalogue of 1948. However, the Tutmarc family inventions did not achieve market success.

Fretted and fretless basses

Another design consideration for the bass is whether to use frets on the fingerboard. On a fretted bass, the metal frets divide the fingerboard into semitone divisions (as on an electric guitar or acoustic guitar). The absence of frets means that the string must be pressed down directly onto the wood of the fingerboard, as with the double bass. The string buzzes against the wood and is somewhat muted due to being in direct contact with the flesh of the player's finger, giving the instrument a unique sound. Fretless bass players often use expressive approaches such as glissando (sliding up or down in pitch, with all of the pitches in between sounding), and vibrato (in which the player rocks a finger that is stopping a string to oscillate the pitch slightly). Due to the instrument's access to all pitches, fretless players can choose to play microtones, or in temperaments other than equal temperament, such as just intonation.

The standard design for the electric bass guitar has four strings, tuned E, A, D and G,[28] in fourths such that the open highest string, G, is an eleventh (an octave and a fourth) below middle C, making the tuning of all four strings the same as that of the double bass (E1–A1–D2–G2). This tuning is also the same as the standard tuning on the lower-pitched four strings on a six-string guitar, only an octave lower.There is a range of different string types, which are available in many various metals, windings, and finishes. Each combination has specific tonal characteristics, interaction with pickups, and "feel" to the player's hands.Variables include wrap finish (roundwound, flatwound, halfwound, ground wound, and pressure wound), as well as metal strings with different coverings (tapewound or plastic covered). In the 1950s and early 1960s, bassists mostly used flatwound strings with a smooth surface, which have a smooth, damped sound reminiscent of a double bass. In the late 1960s and 1970s, players began using roundwound bass strings, which produce a brighter tone similar to steel guitar strings, and a brighter timbre (tone) with longer sustain than flatwounds.

A multi-scale fingerboard for guitars and bass guitars has the lower-pitched strings longer than the higher-pitched strings, with the frets set radially rather than parallel. Some players find that these "fanned" frets are more ergonomic, easier and more comfortable to play, lining up more naturally with the fretting hand as the player's shoulder rotates.[31] Other bassists believe that it evens out the tension across all of the strings, it evens the timbre across the strings, and extending the lower strings allows the string to produce harmonics that are closer to the fundamental.[32]

Strings and tuning

The standard design for the electric bass guitar has four strings, tuned E, A, D and G,[28] in fourths such that the open highest string, G, is an eleventh (an octave and a fourth) below middle C, making the tuning of all four strings the same as that of the double bass (E1–A1–D2–G2). This tuning is also the same as the standard tuning on the lower-pitched four strings on a six-string guitar, only an octave lower.There is a range of different string types, which are available in many various metals, windings, and finishes. Each combination has specific tonal characteristics, interaction with pickups, and "feel" to the player's hands.Variables include wrap finish (roundwound, flatwound, halfwound, ground wound, and pressure wound), as well as metal strings with different coverings (tapewound or plastic covered). In the 1950s and early 1960s, bassists mostly used flatwound strings with a smooth surface, which have a smooth, damped sound reminiscent of a double bass. In the late 1960s and 1970s, players began using roundwound bass strings, which produce a brighter tone similar to steel guitar strings, and a brighter timbre (tone) with longer sustain than flatwounds.

Pickups and amplification

Magnetic pickups

"Precision" pickups (as introduced with the Fender Precision Bass) or "P-style" are two single-coil pickups, each offset a small amount along the length of the body so that each half is underneath two strings. The pair is considered a single pickup, as they are wired together in a humbucking configuration, greatly reducing noise from nearby electronic equipment and mains power. (Less common is the "single-coil P" pickup, as used on the original 1951 Precision bass. This is also known as the 'Vintage P' due to it being found on old vintage basses made before the invention of the split coil pickup. The "single-coil P" pickup is also used in the reissue and the Sting signature model.) P-style pickups are generally placed in the "neck" or "middle" position, but they are occasionally placed in the bridge position, or between two Jazz-style pickups.

"Jazz" pickups (as introduced with the Fender Jazz Bass) or "J-style", are wide eight-pole pickups that lie underneath all four strings. J pickups are typically single-coil designs, though there are a large number of humbucking designs. Traditionally, two of them are used, one near the bridge and another closer to the neck. As with the halves of P-pickups, the J-type pickups are wired in a humbucking manner so that, when used together, mains noise is greatly eliminated. J-type pickups tend to have a lower output and a thinner sound than P-type pickups. Many bassists combine a 'J' pickup at the bridge and a 'P' pickup at the neck and blend the two sounds.A Yamaha BB404F, which has two passive single coil pickupsDual coil "humbucker" pickups each have two signal-producing coils. Humbuckers also produce a higher output level than single-coil pickups, though many dual-coil pickups are marketed as retrofits for single-coil designs like the J pickup and advertise a similar output and tonal character to the stock single-coils. Dual coil pickups come in two main varieties; ceramic or ceramic and steel. Ceramic-only magnets have a relatively "harsher" sound than their ceramic and steel counterparts, and are thus used more commonly in heavier rock styles (heavy metal music, hardcore punk, etc.).

Non-magnetic pickups

The use of non-magnetic pickups allows bassists to use non-ferrous strings such as nylon, brass, polyurethane and silicone rubber. These materials produce different tones and, in the case of the polyurethane or silicone rubber strings, allow much shorter scale lengths.Piezoelectric (or "piezo") pickups (also called "piezo" pickups) use a transducer to convert vibrations in the instrument's body or bridge into an electrical signal. They are typically mounted under the bridge saddle or near the bridge and produce a different tone from magnetic pickups, often similar to that of an acoustic bass. Piezo pickups are often used in acoustic bass guitars to allow for amplification without a microphone.Optical pickups use an infrared LED to optically track the movement of the string, which allows them to reproduce low-frequency tones at high volumes without the "hum" or excessive resonance associated with conventional magnetic pickups. Since optical pickups do not pick up high frequencies or percussive sounds well, they are commonly paired with piezoelectric pickups to fill in the missing frequencies.

Performance techniques

In contrast to the upright bass ("double bass"), the electric bass guitar is played horizontally across the body, like a guitar. When the strings are plucked with the fingers (pizzicato), the index and middle fingers (and sometimes the thumb, ring, and little fingers as well) are used. James Jamerson, an influential bassist from the Motown era, played intricate bass lines using only his index finger, which he called "The Hook". There are also variations in how a bassist chooses to rest the right-hand thumb (or left thumb in the case of left-handed players). A player may rest his or her thumb on the top edge of one of the pickups or on the side of the fretboard, which is especially common among bassists who have an upright bass influence. Some bassists anchor their thumbs on the lowest string and move it off the lowest string when they need to play on the low string. Alternatively, the thumb can be rested loosely on the strings to mute the unused strings.

سازفروش فروشگاه تخصصی ساز ولوازم موسیقی فروشگاه گیتار ساز ولوازم موسیقی